Η νήσος Φαβινιάνα ανήκει στα «πνευμόνια» της Mare Nostrum, της «Δικής μας Θάλασσας». Καλύπτει μία έκταση 53,9 χιλιάδων στρεμμάτων στο αρχιπέλαγος των Αιγάδων νήσων, την μεγαλύτερη προστατευόμενη περιοχή της Μεσογείου.
Στα νερά της ζουν σπάνια κοράλλια, χιλιάδες είδη ψαριών, θαλάσσιων θηλαστικών, χελωνών, και βέβαια ο άνθρωπος.
Εκεί γίνεται μία τιτάνια προσπάθεια να συνυπάρξουν αρμονικά ο homo sapiens sapiens με το περιβάλλον του. Η Ιταλική Ένωση Πάρκων και Φυσικών Αποθεμάτων, (Federparchi), το WWF και η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN), συμμάχησαν με τους τοπικούς φορείς, με τους ψαράδες, με επιστήμονες, την αστυνομία, προκειμένου να υπερασπιστούν τον άνθρωπο και το περιβάλλον, από τις περιβαλλοντικές πιέσεις: την παράνομη αλιεία, την υπεραλίευση και τη μόλυνση.
Προκειμένου, να θέσουν αυτόν τον «χαμένο παράδεισο» εκτός κινδύνου, και να βοηθήσουν στην οικονομική αναγέννηση του τόπου. Ένα καλό παράδειγμα, μέσω του προγράμματος FishMPAlue, που στόχο έχει να συμβάλλει πιλοτικά στην αναγέννηση όλης της Μεσογείου.
Σε σπήλαια της εν λόγω περιοχής έχουν εντοπιστεί τοιχογραφίες της νεολιθικής εποχής. Μάλιστα, μύθοι λένε ότι αποτελεί μέρος της έκτασης στην οποία βυθίστηκε η Ατλαντίδα. Μία περιοχή όπου από την εποχή της αρχαιότητας, έσφυζε από ζωή. Τον δέκατο ένατο αιώνα, η οικογένεια Φλόριο είχε δημιουργήσει τη μεγαλύτερη εγκατάσταση ψαρέματος, επεξεργασίας και κονσερβοποίησης τόνου, όπου απασχολούνταν 800 εργαζόμενοι. Κατόπιν, οι καιροί άλλαξαν. Το εργοστάσιο έκλεισε, ενώ η αλιευτική δραστηριότητα μειώθηκε δραματικά. Μοιραία, ο πληθυσμός του νησιού μειώθηκε σημαντικά, ενώ χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι σήμερα, το νησί δεν έχει γυμνάσιο και τα παιδιά παίρνουν το Ferry για να παρακολουθήσουν μαθήματα στο Τραπάνι της Σικελίας. Ο ντόπιος πληθυσμός στράφηκε κυρίως στον τουρισμό και τα συναφή επαγγέλματα, ενώ, οι λίγοι ψαράδες του νησιού κάνουν το παν για να επιβιώσουν.
